facebook

Kapucyni

Kapucyni wyodrębnili się z Zakonu Braci Mniejszych w 1525 r., kiedy to niektórzy Bracia Mniejsi, pragnąc powrócić do pierwotnej intencji Założyciela, postanowili prowadzić surowsze życie jeszcze bardziej oddając się modlitwie i zachowując jeszcze ściślejsze ubóstwo. Dzięki poparciu Dworu papieskiego nowa gałąź bardzo szybko otrzymała uznanie i prężnie się rozwijała - najpierw we Włoszech, a później, po 1574 r., w całej już Europie. Nazwa „kapucyni” pochodzi od szczególnej formy długiego kaptura; początkowo używano jej jako przydomek, a następnie stała się oficjalną nazwą Zakonu, który obecnie istnieje w 99 krajach na całym świecie, licząc blisko 11 tysięcy braci żyjących w ponad 1800 wspólnotach braterskich.

Prostota, bliskość ludziom, duch braterstwa w naszych domach i apostolacie są widocznymi znakami charakteryzującymi nasz sposób życia.

Od samego początku istnienia Zakonu, braci charakteryzował duch misyjny. Stąd też od najwcześniejszych lat udawali się bracia głosić Dobrą Nowinę aż na krańce ówczesnego świata. W ten sposób zawitali też do Turcji.

Obecność braci Kapucynów w Turcji sięga roku 1578. Wówczas to dotarła na tereny dzisiejszej Turcji pierwsza ekspedycja misyjna nowo powstałego zakonu, składająca się z czterech misjonarzy. Wśród nich był św. Józef z Leonessy. Skierowali się oni w stronę Konstantynopola by stamtąd ruszyć do innych miejsc ziemi tureckiej. Od tamtego czasu, poprzez kolejne wieki, Kapucyni podejmowali apostolat na tej świętej dla Kościoła ziemi. Niektórym z nich przyszło zapłacić za to cenę najwyższą. Dziś w kustodii Tureckiej pracuje 16 misjonarzy kapucyńskich, 9 Włochów, 3 Polaków, 2 Turków, Francuz i Hindus, rozlokowanych w 6 miastach: Istanbul, Smyrna, Efez, Mersin, Adana, Antiochia. Bracia Kapucyni w miarę swoich możliwości starają się poprzez swoją obecność utrzymać miejsca, które stanowią korzenie i dziedzictwo chrześcijaństwa. Sama obecność jest już wielkim świadectwem ewangelicznym w tej części Azji Mniejszej. Wszak to tutaj, na tej ziemi, tworzyły się pierwsze wspólnoty chrześcijańskie. Zdawać by się mogło, że św. Pawła wciąż brzmi jeszcze w starych katakumbach i skalnych kościołach.

Miejsca, w których bracia mieszkają obecnie, w przeszłości były prężnymi wspólnotami chrześcijan. Tak jak to było choćby w przypadku Efezu, opodal którego mieści się Sanktuarium Meryem Ana. Przybyli tutaj w 1966 roku na zaproszenie ówczesnego arcybiskupa Smyrny - Alfreda Cuthbert Gumbingera OFMCap. Wtedy to Kuria Generalna Braci Mniejszych Kapucynów, deleguje to posługi przy sanktuarium, brata Filiberta de la Chaise. Prawdopodobnie br. Filibert posługiwał tu samotnie przez ok. 20 lat. W 1986 roku przyjeżdżają do niego kolejni dwaj bracia wysłani przez Kurię Generalną, a od roku 1990 posługę kustoszów sanktuarium zaczynają pełnić bracia należący do Kustodii Tureckiej.

Obecnym Kustoszem Sanktuarium jest br. Oriano Granella, który od kilkudziesięciu lat, zafascynowany historią Kościoła w Turcji, poszukuje coraz to nowych możliwości kreatywnej egzystencji chrześcijan pośród na świętej dla nich ziemi.